Hz. Aişe annemiz (ra) anlatıyor: Bir gece Hz. Peygamber’in (asm) yanına
vardım. Namaz kılıyordu. Sanki atılmış bir elbise gibi secdeye
kapanmıştı. Duydum ki şöyle dua
ediyordu: “Bütün varlığım ve hayalim Sana secde
etti. Kalbim sana iman etti. RABBİM, işte ellerim… Nefsim üzerine
koruyucu değiller. Ey bütün büyük şeyler için kendisine
ricada bulunulan Azîm, Büyük günahlarımı bağışla!” Secdeden başını kaldırdıktan sonra bana
şunları söyledi: “Cebrail (as) geldi ve “Secdende bu
kelimelerle dua et!” diye emretti. Öyle ki, bu kelimeleri her kim secdede
söylerse, daha secdeden başını
kaldırmadan affedilir